Nieuwsgierig als ik ben moest ik zo snel mogelijk dit schoons bekijken.
Daar ging het mis.
Ik wist dat dit eigenlijk mijn breipet te boven zou gaan, maar de post was al onderweg om de wol uit de Franse Pyreneen te laten bezorgen. De kleuren, de kwaliteit, dit moest en zou ik met eigen ogen en handen zien en voelen.Toen oudste dochter langs kwam en dit schoons zag ging ook zij voor de bijl.
En omdat ze aan het eind van het jaar een trouwerij heeft zat er maar een ding op: breien en wel snel, want zo vreselijk veel tijd hebben we niet meer.
Mede door het feit dat ik begin november een staaroperatie moet ondergaan en niet weet hoe mijn ogen er dan uitkomen. Beter waarschijnlijk, maar je weet maar nooit.
Toen ik het wolpakket openmaakte ( ik was al gewaarschuwd, want de postbode kon het pakket(je) door de brievenbus krijgen) zag ik de dunste wol die ik ooit in handen heb gehad. Ik dacht dat ze me de verkeerde hadden gestuurd en dat het naaigaren was.
Omdat het patroon maar voor 1 maat was moest ik voor een grotere maat breien op naalden 3. Dat hield ik precies 5cm vol en was niet blij. Het was te open, te rommelig en ik stopte.
Na het aan dochter te hebben laten zien, besloten we het nog even uit te stellen en als ik de geest weer kreeg zou er geen deadline op staan.
De wol lag naast de bank, in een mandje me aan te staren: BREI MIJ , schreeuwde het. En ik was week en begon weer. Nu op naalden een half maatje dunner, 2,5.
Ik veerde op na een naaldje of 10 en zag dat het werk veel mooier werd. Dus nu ben ik stevig aan het breien, meestal overdag, want de avond geeft me te weinig licht en ben ik te moe om het patroon te kunnen tellen.
Als het me even tegen zit of ik de steekjes niet duidelijk meer zie heb ik altijd nog mijn andere breiwerk. Een mouwloos vest voor mezelf , op naalden 5. Kijk, dat schiet op.
Op deze blog wil ik jullie laten meekijken naar de voortgang.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten