raak nooit het deleteknopje aan als je aan het opstellen ben...

Opnieuw moet ik mijn blog gaan schrijven.Ik heb het deleteknopje dus wel aangeraakt en alles , foetsie.
Ik schreef dus:

Dat het werk gestaag vordert en ik er niet altijd blij mee ben.

Dat het mooi wordt,het  MET breinaalden nu 26 gram weegt en 1  naaldje 6 gram is...Ik heb gemopperd en genoten.

en dat als je kritisch kijkt het niet perfect is, maar ik daar de volgende keer meer over vertel.

zijweggetjes

Ik kom ze overal tegen, zijweggetjes.
Ga ik wandelen dan is dat normaal en zigzag ik dat het een lieve lust is, maar ook met de auto kan ik niet op het rechte pad blijven. Nou vind ik dat helemaal niet erg want dan zie je nog eens wat.

In het dagelijks leven is het wel eens onrustig. Ga ik de trap stofzuigen, ligt er een boekje op de trede ,dat ik eerst maar even naar boven breng. Leg het in de kast en zie de stof die me uitnodigt om de stofdoek te pakken. Voor ik het weet ben ik de hele kamer aan het stoffen.

Nou ben ik niet zo van het stoffen en stop dan ook maar gauw. Naar beneden lopend kom ik de stofzuiger weer tegen waar ik haast mijn nek over breek.Ja, dan moet ik het toch afmaken.

En zo gaat het ook met mijn handwerk. 2 breiwerken waar ik tegelijkertijd aan werk.
Is genoeg zou je denken. Maar tussen door even achter de pc en via, via beland ik op een weblog van een Britse jonge vrouw , die me heel erg aanspreekt, die blog dan.
Kleurig en zeer creatief en ook nog een heleboel linkjes die me meer en meer van mijn doel afleiden. Maar het is zo leuk, zo kleurig , dat ik al gauw haar blogjes lees en vooral bekijk.
Dan ben ik verkocht en zie dingen die ik MOET maken. Ik zoek garen en haaknaald en voor ik het weet zit ik een patroontje te haken  en ben ik mijn breiwerken even vergeten.

zeg dan zelf, zo'n sfeertje, dat moet je toch maken?